Leczenie bruksizmu
Rozluźnienie nadmiernie napiętych mięśni żwaczy i większy komfort na co dzień
Bruksizm to nie tylko zgrzytanie zębami. To także napięcie w obrębie szczęki, bóle głowy, ścieranie zębów oraz zmiana proporcji dolnej części twarzy. W Intima Clinic leczenie bruksizmu z wykorzystaniem toksyny botulinowej dobierane jest indywidualnie po ocenie pracy mięśni żwaczy i nasilenia objawów.
Leczenie bruksizmu
Kiedy napięcie mięśni zaczyna wpływać na zęby, twarz i samopoczucie
Bruksizm najczęściej kojarzy się ze zgrzytaniem zębami w nocy, ale problem może występować również w ciągu dnia jako mimowolne zaciskanie szczęk. Nadmierna aktywność mięśni żwaczy prowadzi do przeciążenia stawów skroniowo-żuchwowych, bólu twarzy, napięciowych bólów głowy, a także do stopniowego ścierania szkliwa.
W medycynie estetycznej toksyna botulinowa może być wykorzystana do czasowego osłabienia nadmiernie pracujących mięśni żwaczy. Dzięki temu zmniejsza się siła zaciskania zębów, a twarz może wyglądać łagodniej, szczególnie gdy masywne żwacze poszerzają dolny owal. Terapia nie zastępuje diagnostyki stomatologicznej, ale często stanowi ważny element leczenia objawowego.
CECHY TERAPII
Pytania do specjalistów
Lek. dent. Ilona Kwiatkowska
Pytania do specjalistów
Celem terapii jest przede wszystkim ograniczenie nadmiernej pracy mięśni żwaczy. U części pacjentów, zwłaszcza przy mocno rozbudowanych żwaczach, po kilku tygodniach może pojawić się także subtelne wysmuklenie dolnej części twarzy. Efekt zależy od anatomii, dawki i aktywności mięśni.
Przed wizytą warto obserwować, kiedy pojawia się zaciskanie szczęk, czy występują bóle głowy, napięcie karku, ścieranie zębów albo trzaski w stawach skroniowo-żuchwowych. Jeśli pacjent korzysta z szyny relaksacyjnej lub jest w trakcie leczenia stomatologicznego, dobrze poinformować o tym lekarza. Na konsultacji omawiane są także przeciwwskazania, przyjmowane leki oraz oczekiwania wobec terapii.
Efekty leczenia
Zapisz się
Mniejsze napięcie mięśni żwaczy
Ograniczenie zaciskania zębów i zgrzytania
Łagodniejszy, bardziej wypoczęty wygląd dolnej części twarzy
Jednym z najważniejszych efektów terapii jest zmniejszenie napięcia mięśni żwaczy, które u pacjentów z bruksizmem bywają stale przeciążone. Po zadziałaniu toksyny botulinowej mięśnie pracują słabiej, dzięki czemu pacjent może odczuwać mniejsze napięcie w okolicy szczęki, policzków i żuchwy. U wielu osób poprawia się także komfort podczas mówienia, żucia i porannego funkcjonowania, kiedy wcześniej pojawiało się uczucie „zmęczonej szczęki”.
PRZEBIEG ZABIEGU
01
Konsultacja i ocena pracy mięśni żwaczy
Wizyta rozpoczyna się od konsultacji, podczas której lekarz pyta o objawy bruksizmu, takie jak zaciskanie zębów, zgrzytanie, bóle głowy, napięcie szczęki, ścieranie szkliwa czy dolegliwości ze strony stawów skroniowo-żuchwowych. Następnie ocenia pracę mięśni żwaczy – najczęściej poprzez badanie palpacyjne, czyli dotykową ocenę napięcia mięśni po obu stronach twarzy, również podczas zaciskania zębów. Na tej podstawie określa, czy pacjent kwalifikuje się do terapii toksyną botulinową i jaka dawka może być odpowiednia.
02
Podanie toksyny botulinowej w wybrane punkty po obu stronach twarzy
Po zakwalifikowaniu do zabiegu lekarz wyznacza punkty podania preparatu w obrębie mięśni żwaczy. Skóra jest dezynfekowana, a toksyna botulinowa podawana jest cienką igłą w precyzyjnie dobrane miejsca po jednej i drugiej stronie twarzy. Sam zabieg trwa zwykle krótko, a odczucia pacjenta najczęściej porównywane są do kilku niewielkich ukłuć. Preparat zaczyna działać stopniowo – mięśnie nie rozluźniają się od razu, ale w kolejnych dniach ich nadmierna aktywność ulega ograniczeniu.
03
Kontrola efektu i ewentualne zaplanowanie terapii podtrzymującej
Po zabiegu lekarz omawia zalecenia pozabiegowe, m.in. unikanie intensywnego wysiłku, sauny, masażu okolicy zabiegowej oraz pochylania głowy przez określony czas po podaniu preparatu. Efekt terapii narasta stopniowo, dlatego pełną ocenę działania toksyny botulinowej wykonuje się zwykle po kilku tygodniach. Jeśli objawy bruksizmu powracają po kilku miesiącach, można zaplanować terapię podtrzymującą. Częstotliwość kolejnych zabiegów zależy od nasilenia problemu, reakcji mięśni oraz indywidualnych potrzeb pacjenta.